Felix Ring met Popeye op 36 pond.

Later in dat voorjaar ving Felix Ring 'm op 36 pond, ditmaal vol hom en klaar om te afpaaien. Het rare van die vangst was, dat de watertemperaturen in dat jaar net niet voldoende waren om de vissen te laten afpaaien. Daardoor ontstond er in 't kanaal over een lengte van 800 meter een ware opeenstapeling van vissen, die allemaal klaarlagen. In een maand tijd werden op dat kleine stukje water een stel hoge twintigers alsmede meerdere dertigponders gevangen. Daarna vertrokken alle vissen onafgepaaid.

Dat bleek ook wel toen Herman Wessels Popeye ving op 37 pond. De verklaring voor dat topgewicht luidt waarschijnlijk, dat de vis z'n hom absorbeerde in zijn lichaam en daardoor flink aankwam. Als ik de gegevens vergelijk, valt het me op dat Popeye elk jaar een vaste route zwemt. Dat is de reden dat ie elk jaar op verschillende stekken is te vangen, maar de plaats waar hangt wel af van de tijd van het jaar. Volgens mij is de verklaring voor zijn trekgedrag terug te voeren op twee dingen, namelijk zijn voortdurende speurtocht naar voedsel en daarnaast zijn drang om steeds weer terug te keren naar de plek waar hij elk jaar afpaait. Ik hoop dat de lezers met dit artikel hun voordeel kunnen opdoen aan de waterkant. Als iemand toevallig Popeye vangt, behandel hem dan met het respect dat hij verdient, zodat iedereen nog lang van deze vis genieten kan.