" Count Valoo for Money"  Voor het geval dat U het niet weet begin ik maar even met het feit dat ik mijn leven deel met Lord Angus Mc.Dimple een Schotse vouwoor en Lord Aluminium “Gilly”of Gandhu. De laatste is een Hoogland Schotse Vouwoor. Zelf ben ik een Ragdoll! (Net even anders en... nog leuker natuurlijk! Niet verder vertellen, dat durf ik niet hardop te zeggen, want Dimple is nogal sterk) Dit alles is even een leuke wetenswaardigheid, maar in de Kattenmond noemen wij elkaar gewoon; Valoo, Dimple en Almin. Dit wordt dan ook weer vaak verbasterd tot Val, Dimp en Al. U begrijpt dat als mens maar al te goed want u doet tenslotte ook niet anders. Hoe vaak ik niet hoor, thuis of op TV, dat de namen die U elkaar bij de geboorte zo zorgvuldig heeft gegeven worden afgekort tot de meest rare verbasteringen. Wonderlijk gewoon. Zo hoorde ik laatst op TV een mensenmoeder haar zoontje roepen met de volgende woorden. “ Kom je An?” “An?” Denk ik dan, waar zou dat voor staan? Andre, Anton, Andries? In feite kan alles en hoe langer ik daar dan over na zit te denken, hoe onlogischer het wordt. Terwijl ik dat doe besef ik tegelijkertijd dat de zin op zichzelf ook al vreemd is. Waarom geven mensenwezens hun kinderen niet gewoon een één lettergreep naam. Simpel en doelmatig. Mensenwezens zijn ook niet zo actief als ze zich voordoen, dat zie je maar. Want namen als Theodorus, Valerie, Christine hoor je zelden voluit roepen. Ik hoor u nu denken; "Waar maakt die kater zich druk om?" Maar als kater heb je toch heel wat tijd om na te denken. Zelf vertoef ik graag op de bank of in het raamkozijn. Lekker een beetje voor me uit te mijmeren en dat bevalt me prima. Allerlei soorten gedachten vliegen dan door m'n breintje en het leek mij prettig om deze eens met U als menswezen te delen. U hebt daar wellicht een andere kijk op en dat kan weer een andere blik op de zaken werpen. Zodoende heb ik dan weer stof om na te denken en dan verveel ik me dus nooit. Zo had ik laatst een voorvalletje met mijn reukvermogen, waar ik nog eens over zit te mijmeren. Mijn mensenmoeder had een logeetje, Suzanne. U raadt het vast al want afgekort werd dat dus Suus. Suus was fanatiek met ons aan het spelen. Lekker ravotten is ook een grote hobby van mij. Zij was al een tijdje in de weer met ons, maar tussendoor was ze afwezig om haar nachtkleding aan te trekken en zichzelf klaar te maken voor de nacht. Dit gaf mij de gelegenheid om na te denken over het feit dat mensenwezens zo’n toestanden maken over het aan- en uittrekken van een soort extra vacht. Daar wil later nog wel eens met U over gedachten van wisselen. Gelukkig was ze snel weer terug en konden we het ravotten weer voortzetten. Nu wilde het geval dat vanaf dat punt mijn neus werd gevuld met een onbetrouwbaar en verdacht luchtje. Het was werkelijk waar niet aangenaam te noemen. En ik al snel nam ik mijn plaats in achter het bankstel om te kijken waar deze doordringende lucht vandaan zou komen en welk gevaar dat met zich meebracht. Mijn mensenwezens stonden versteld van mijn actie, maar hun goedbedoelde woordjes sloeg ik in de wind en bleef lekker zitten. Ik probeerde hun duidelijk te maken dat de woning vervuld was van een dreigend iets. Wat wist ik nog niet, maar daar zou ik wel achter komen. Maar wat ik probeerde, de mensenwezens bleven gewoon doorgaan en deden of ze niets roken. Het was een vreemde gewaarwording en zelfs Almin en Dimple waren niet te overtuigen van deze situatie. De argeloze jongens bleven vrolijk doorspelen. Die nacht werd de geur wat minder, maar ik bleef op mijn hoede. De volgende ochtend kwam Suus weer naar beneden en ik dacht de ochtend kan niet stuk, want dat wordt spelen! Ik maakte vlug Almin en Dimple wakker en bereidde ze vluchtig voor op wat komen ging. Maar op datzelfde moment kwam die vreselijk penetrante geur mijn neusje weer in gevlogen en zo hard als ik kon vloog ik weer onder het bankstel. De lol was er definitief vanaf. Zo was er geen leven meer aan met die angstaanjagende geur. Almin en Dimple gingen weer vrolijk verder met spelen en mijn mensenwezens keken mij verbijsterd aan. Mijn mensenmoeder leek te begrijpen dat het met geur te maken had. Toen ik haar aankeek wilde ik zeggen; “Ja, dat is het ja. Een rare onbekende geur. Zoek dekking allemaal!” Mijn mensenmoeder zat te peinzen en de situatie vanuit mijn positie te reconstrueren. Uiteindelijk kwamen ze gezamenlijk tot de conclusie dat het iets met Suus te maken had. Uiteindelijk na veel gedenk en gepeins van ons allemaal. Let wel, dat ik me nog steeds veilig achter het bankstel schuil hield, ging Suus zich aankleden voor een nieuwe dag. Ze verdween voor een korte tijd naar boven en was al snel haar dagkleren weer in de woonkamer. Inmiddels was de geur weer verdwenen en ik sprong nog enigszins waakzaam van achter de bank naar haar toe en nodigde haar uit voor weer een spelletje ravotten. Mijn mensenmoeder stond hoofdschuddend naar het tafereel te kijken en ze had de volgende theorie; De nachtkleding van Suus was nieuw en had waarschijnlijk een sticker of verflucht in zich. En met mijn excellente reukvermogen, bleef dat niet onopgemerkt. Helaas was ik de enige van de familie. Als de mensenwezens het ook geroken hadden waren we er eerder achter geweest en had ik me niet zo’n zorgen hoeven maken. Maar ja, U mensenwezens en wij katten verschillen nog wel eens van mening over wat wel en wat niet lekker ruikt. Dus dat was misschien ook niet de oplossing geweest. Gelukkig besloot ze om het niet uit te testen en bleef ik gewaarborgd van een "stankvrije" kamer. Alwaar ik rustig kan mijmeren over dit soort zaken. Katspinsels van Valoo!