Archie’s Story

Archie’s Verhaal

Hello,

I’m Sir Archibald Glenlivet. I was born on 27 -03-2005 in a barn full of cats of various colours and breedings.

After a few weeks a couple of nice people came to see me and we liked eachother a lot and I couldn’t wait to tell my mother that I was going to live with that nice man and woman. She looked at them and she said while licking my fur: “  Well son, I think they’ll take care of you just as much as I do. But you have to stay with me for a while so you can grow strong and be a proud Scottish Fold! Like your father. ”

I answered her by licking her back and give her a great thankful purr. In the weeks after that I didn’t see the nice people anymore, but that was because of a sudden illness. I don’t know when, but after a while I was separated from my mother and taken to another bench with my sister and a few other guy’s. I missed my mother a lot during that time.

But one day there was the woman of that nice couple again. I was sleeping on a shelf with the others and there she was. She looked at me and I looked back half asleep.  I heard her say she couldn't recognize me and wondered why I was so skinnyThen she saw my eyes and she knew it was me. She took me in her arms and whispered in my ears "you come home with me and we'll make you strong and a proud scot.

Her gentle voice made me happy and it felt warm in her arms. She had brought some kind of collar with her and a nice colourful bag especially for me. I jumped in carefully and we both went ot of the barn.

When we came into the house I saw she didn't come alone. The man had been waiting in the house. he had a strange kind of tube in his neck and as picked me out of the bag I couldn't resist playing with that funny thing.

He laughed and gave me a kiss on my forehead so I think it was ok.

Then they took care of some paper business and we left in a strange bench that made strange noises and  moved.... They told me this was a car and that we had to drive for a while to get home.

I didn't mind the ride cause I was held and hugged a lot.

I sneezed a lot on the way back, but I didn’t mind. There were so many things to discover

Finally after an hour or so, we arrived at my new home and they showed me my own room. There was a bed and a table and a place to do my “poopoo” and there was a corner with water and food. ”Mjammy!”

After a nice evening full of hugs and kisses, I was put in my own room and after a short time I fell into a deep and lovely sleep.

Next morning they came to wake me up and I couldn’t decide which one I should hug first!

They played with me a lot and we even got visitors that morning. It was her little brother called Joey and a little sister called Suzy (Like my ancestor) and they played and hugged with me too.

Later that week I met her other brother, Kevin and his sweetheart, Mercedes. A couple in love!

I gave them all a piece of my loving.

I must confess however that I was feeling a little groggy and I sneezed again more than I wanted.

The next day I sneezed and there was some green stuff running out my little nose. So I was taken to a vet. I must confess I don’t like that man. He gave me two shots and some pills. I must say it worked, because the next day I was feeling better already and I could play again.

The weeks that followed I played and hugged and slept a awful lot and I did grow a little. They lifted me up and put me on a  thing that could measure my weight.

My new daddy was still ill and I was trying to cheer him up by trying to grab that little tube in his neck. But he didn’t appreciate that. He tried to hide it but that made it even more interesting! He liked to play and hug and we slept a lot together. We also watched television together and enjoyed the same kind of programs like racing and tennis.

Every new morning we hugged and kissed in the chairs by the window. I had confiscated that corner and named it “Arhie’s Corner”. I collected my mousse and other play stuff on my sleeping bag in that corner. I simply loved it there. I loved all the things they had given me. My Sweethearts!

Once I was taken outside one day and I must confess; “ I really didn’t like that green stalks in the garden, and there were a lot of them… I think it were thousands of them tickling against my belly.!”  Grass, they called that odd annoying stuff.

Because of the illness of my daddy they had to fix some things in our home. There was a strange man with a lot of hair on his chin, with a lot of tools and noise for an extra closet and some doors in the bedroom… I didn’t know exactly why, but it was necessary according to my mammy.  I liked to sit there and watch the man at work. I wished I had hands so I could’ve helped the poor man. I thought I could do better…. And I wanted so much to be helpful. My mammy covered the bedroom walls with some long paper…. Also very interesting! I’ll never forget the measuring tape, boy did I like that thing. When I heard that noise it took me a fraction of a second to be at and after that thing!  I had the same feeling for the vacuum cleaner, there was also a piece which disappeared in to the machine! Miraculous!

It was in august that I became very ill and I didn’t grow and eat so much anymore. I had very high fevers at that time and that made me sleep even more. I was taken to that awful man again who gave me two shots and pills again. But the next day I was still ill and my fever was still high. I was taken to another doctor and she examined me again and gave me a shot that would lower my fever. I must say that was a nice shot, because I could play again that evening. But that night the fever came back. I didn't feel right.

I stayed downstairs in my basket under the dining table.

And my mummy couldn’t sleep.

She was so kind and worried a lot and I know that the awful tasty pill she tried to put into my mouth was to help me get better But they tasted awful “Bleh!”

After a few days I had to take another pill and I disliked them even more….I didn’t want to take or swallow them. My mummy was sad for me and she started crying.  I was sorry for that. And although I didn’t want to take the pills, I  licked her nose afterwards to show her my love for her.

That night she came downstairs regularly to see if I got any better, but sorry I wasn’t….. She caressed me a lot but she became dizzy and didn’t know what to do for me. After a while my daddy came and he hugged me also. I had to go to  my toilet, and even with my sick body, I kept my dignity!

My daddy was proud at me and he invited me upstairs. My weakly and wobbly legs tried to get me up the stairs and I crawled against my daddy in his bed. We hugged and kissed for a while and we fell asleep. It was nice.

The next morning we went again to the clinic and I had to do a lot of exams and test I didn’t like. It hurt me a lot and I couldn’t understand why my parents where trying so hard. Deep down inside of me I felt only the lust to sleep and that was as good as it could be… I had no hope left of more energy. There was something inside me that I couldn’t survive.

After a while my parents left me in a cage with a warm lamp and I was put to a long sleep without pain and I dreamed a dream that I’m still in. It’s full of meadows with other nice pets. There’s a long bridge which seems to disappear into a beautiful rainbow. I met Jumper here, who was the cat that lived before me at my parents. He tells me that I am at the famous Rainbow Bridge and that we must wait together until our loved ones come and all together we’ll walk up the stairs of that bridge to see what’s behind that colourful rainbow.

I have got my favourite mouse already, but I hope they don’t forget the measuring-tape.

Until than I shall wait and play on the stairs because I still don’t like the green grass…….

Hallo,

Ik ben Sir Archibald Glenlivet. Ik ben geboren op 27 maart 2005 in een grote boerenstal vol met katten.

Er zaten allerlei rassen door elkaar en het was er een drukke bedoening.

Na een paar weekjes kwam er een aardig stel om mij te bekijken en we vonden elkaar erg leuk. Ik kon niet wachten om aan mijn moeder te vertellen dat ik ging wonen bij die aardig mensen. Zij keek naar het stel en knikte goedkeurend en zei terwijl ze mijn vacht likte: “ Goed, mijn kind, ik denk ook dat zij erg goed voor je zullen zorgen, maar je moet nog even bij me blijven, zodat je groot en sterk en een trotse Scottish fold kan worden zoals je vader!” Ik antwoordde haar door terug te likken en flink te spinnen.

In de weken daarna zag ik de aardige mensen niet meer terug, maar dat kwam vanwege plotselinge ziekte. Ik weet niet meer precies wanneer, maar na een tijdje werd ik gescheiden van mijn lieve moeder en werd ik in een ander hok samen met mijn zusje en enige andere kittens. Ik miste mijn moeder heel erg.

Op een dag was de vrouw van het aardige stel terug. Ik was aan het slapen op een plank samen met de andere, en daar was ze ineens. Ze keek naar mij en ik keek half slapend terug. Ze zei dat ze me bijna niet herkende en dat ik zo mager was. Maar zij zou dat veranderen en mij tot een ronde Scottish Fold grootbrengen. Ik geloofde haar direct en in ik liet haar een halsband omdoen en daarna zette ze me in vrolijke, gebloemde tas. Ik kuste en likte haar gezicht. Ik vroeg me af waar de man was. Maar ik zag toen we uit de boerenschuur en in het woonhuis gingen dat hij daar aan het wachten was. Hij had een gek buisje in zijn nek zitten en ik dacht dat dat was om mee te spelen….

Ze moesten nog wat papiergedoe afhandelen en daarna vertrokken we in een rare kooi met een hoop geluiden en wielen. Maar ik vond het tochtje best leuk, want ik werd vastgehouden en veel geknuffeld.

Ik moest wel veel niesen op de terugreis, maar dat maakte mij niet uit.

Eindelijk na een uurtje of zo, kwamen we in mijn nieuwe thuis en ze lieten me m’n eigen kamer zien. Daar stond een echt groot bed en een tafel en een plekje om mijn behoeftes te doen en in een hoekje stond lekker water en brokjes. “Mjammy!”

De volgende ochtend maakte ze me wakker en ik wist niet wie van de twee ik het eerst moest begroeten.

Ze speelde wat met mij en die ochtend hadden we ook bezoek. Er kwam een jongere broer, Joey en een leuk zusje, Suzy ( Je weet wel zoals mijn verre voorouder) en ze speelden en knuffelden ook met mij. Later die week ontmoette ik nog een andere broer, Kevin en zijn geliefde, Mercedes. Een verliefd koppel! Ik gaf hen allen een stukje van mijn hart.

De volgende ochtend moest ik weer niesen en kwam er gek groen spul uit mijn neusje. Toen moest ik naar de dierenarts. Ik moet je bekennen, dat ik die man niet aardig vind. Hij gaf me twee spuitjes en wat pillen. Ik moet zeggen dat het werkte want de volgende dag was ik alweer beter en kon ik weer spelen.

In de weken die volgden, speelde, knuffelde en sliep ik heel erg veel en groeide ik een beetje. Ik werd regelmatig op een ding gezet, wat kon meten hoeveel ik woog.

Mijn nieuwe papa was nog steeds erg ziek en ik probeerde hem op te vrolijken door zijn kleine nekbuisje proberen te pakken. Maar dat stelde hij niet op prijs. Hij probeerde het te verstoppen maar dat maakte het alleen maar interessanter.

Hij vond het wel leuk om te spelen en te knuffelen en we sliepen veel samen op de bank. We keken ook graag samen televisie en genoten van dezelfde programma’s  zoals races en tennis. Iedere ochtend nieuwe morgen knuffelde en kusten we in de stoelen bij het raam. Ik had dat hoekje geconfisqueerd en ik noemde het “Archie’s Corner”  Ik verzamelde m’n muizen en andere speeltjes op mijn slaapzak in dat hoekje. Ik hield veel van dat plekje. Maar ik hield van alles wat ik van hen kreeg. Mijn schatten!

Een keer hadden ze me mee naar buiten genomen en ik moet toegeven dat ik niet echt weg ben van die groene sprieten in de tuin, en dat zijn er veel….. het moeten er duizenden zijn, die kriebelen tegen mijn buikje! (giechel!) Gras, noemen ze dat gekke vervelende spul.

Door de ziekte van mijn papa moesten ze wat dingen opknappen in huis. Er kwam een vreemde man met veel haar op zijn kin, met veel gereedschappen en geluid om een extra kast en deuren te maken in de slaapkamer. Ik begreep niet goed waarom, maar volgens mammie was het nodig. Ik vond het heerlijk om daar te zitten en te kijken hoe die man aan het werk was. Ik wou dat ik handen had zodat ik de arme man had kunnen helpen. Ik dacht dat ik het beter zou kunnen.

En ik wilde graag behulpzaam zijn. Mijn mammie moest de slaapkamer bedekken met lange stukken papier. Ook interessant!

Ik zal nooit de rolmaat vergeten, wat een geinig ding was dat! Als ik het geluid maar hoorde, had ik slecht een fractie van een seconde nodig om er te zijn en achter dat ding aan te gaan. Ik had hetzelfde met de stofzuiger, daar was ook een onderdeel wat de neiging had om erin te verdwijnen! Wonderlijk!

Het was in augustus dat ik erg ziek werd en ik niet veel gegroeid was en ook eten smaakte me niet meer. Ik kreeg in die tijd erg hoge koortsen en daardoor sliep ik nog meer. Ik werd wederom naar die vreselijke man gebracht en hij gaf me weer twee prikjes en pilletjes. Maar dit keer voelde ik mij de volgende dag verre van beter. Ik werd naar een andere dokter gebracht en zij bekeek me en alweer kreeg ik een prikje tegen de koorts. Ik moet zeggen, dat het werkte, want die avond speelde ik veel. Maar ’s-Nachts kwam de koorts weer. Ik voelde dat het niet goed was. Ik bleef beneden in mijn mandje onder de eettafel. Mijn mama kon niet slapen. Ze was zo lief voor mij en ik weet dat ze die vieze pillen in mijn mondje probeerde te stoppen met goede bedoelingen. “Bleh!”

Na een paar daagjes moest ik over op weer een ander pil en deze waren nog viezer….. Ik wilde ze niet nemen of slikken. Mijn mama was er verdrietig over mij en ze moest veel huilen. Ik verontschuldig me hiervoor en ook al wilde ik de pillen niet, daarna gaf ik haar weer een likje op de neus om haar te laten zien dat ik haar liefhad.

Die nacht kwam ze regelmatig beneden om te kijken of het beter met me ging, maar sorry het ging niet beter….Ze streelde me veel, totdat ze duizelig werd en niet meer wist wat ze voor me moest doen. Na een tijdje kwam mijn pappie naar beneden en knuffelde me ook. Ik moest naar de toilet en zelfs met mijn zieke lichaampje sleepte ik mezelf ernaar toe en hield mijn waardigheid! Mijn pappie was trots op me en nodigde me uit om toch naar boven te komen. Mijn zwakke, wiebelige pootjes droegen mij moeizaam naar boven en ik kroop lekker tegen papa aan in bed. We knuffelden en kusten een tijdje en vielen samen in slaap. Dat was prettig!

De volgende ochtend gingen we opnieuw naar de kliniek en ik moest veel onderzoekjes en testjes doorstaan, die ik niet leuk vond. Het deed erg pijn en ik kon niet goed begrijpen waarom mijn ouders het bleven proberen. Ik voelde diep van binnen dat er iets zat en ik wilde alleen maar slapen en dat was het beste wat ik ooit zijn kon. Ik had geen hoop meer op energie. Er zat iets in mij wat ik toch niet kon overwinnen. Na een tijdje werd ik door mijn ouders in een hokje met een warme lamp achterlaten en lieten ze me in een diepe, lange slaap zakken en ik droomde een droom waar ik nog steeds in ben. Het is er vol met weides en andere aardige huisdieren. Er is een lange brug die schijnt te verdwijnen in een prachtige regenboog.

Ik ontmoette Jumper daar, die kater leefde voor mij bij mijn ouders. Hij let een beetje op me daar en vertelt me dat ik bij de beroemde “Regenboog Brug” ben aangekomen en dat we samen moeten wachten totdat de mensen van wie wij houden komen en met z’n allen kunnen we dan de trap oplopen om te zien wat achter die kleurige regenboog ligt.

Mijn favoriete muis heb ik al, maar ik hoop dat ze de rolmaat niet vergeten mee te brengen.

Tot dan, zal ik wachten en spelen op de trap, want ik hou nog steeds niet van dat groene gras……..